Behandeling complexe dissociatieve stoornissen - fase 1  (A2770)

Vanuit de richtlijnen van de International Society for the Study of Trauma and Dissociation (2011) wordt inzicht gegeven in de drie‑fasenbehandeling, de theorie van structurele dissociatie van de persoonlijkheid en de implicaties hiervan voor de behandeling. Daarbij staat de eerste fase van behandeling centraal, met aandacht voor stabilisatie, symptoomreductie en veiligheid. In deze eerste fase ligt de focus op het bevorderen van interne samenwerking en co‑bewustzijn, zodat cliënten meer grip kunnen ontwikkelen op denken, voelen en handelen in het hier‑en‑nu.
 
In de cursus komen verschillende methodieken en interventies aan bod die toepasbaar zijn bij zowel ernstige hechtingsproblematiek als (complexe) PTSS‑klachten.

Daarnaast wordt uitgebreid ingegaan op recente wetenschappelijke inzichten in de neurobiologische grondslagen van dissociatieve stoornissen. Dissociatie wordt hierbij benaderd als een adaptieve reactie op chronische (hechtings)traumatisering, waarbij verstoringen kunnen optreden in emotieregulatie, geheugenintegratie, lichaamsbeleving en de samenwerking tussen hersensystemen die betrokken zijn bij zelfervaring en gedragssturing. Ook de implicaties van deze inzichten voor de klinische praktijk worden behandeld.

Er wordt expliciet stilgestaan bij de betekenis van deze neurobiologische inzichten voor fase 1 van de behandeling, waaronder stabilisatie, co‑regulatie, het bevorderen van interne samenwerking en het versterken van lichaamsbewustzijn. De vertaalslag naar casusconceptualisatie en behandelinterventies staat hierbij centraal.
 
Ten slotte is er aandacht voor een specifieke vorm van vroegkinderlijk trauma, namelijk georganiseerd en/of ritueel misbruik.
 
Wat komt er aan bod?
De cursus behandelt de volgende onderwerpen:

• Het drie‑fasenmodel voor de behandeling van ernstig getraumatiseerde mensen
• De theorie van structurele dissociatie van de persoonlijkheid
• De eerste fase van de behandeling, met aandacht voor een helder en consistent therapeutisch kader, specifieke uitdagingen in de therapeutische relatie en overdracht en tegenoverdracht, waaronder machteloosheid, overbelasting en uitputting van de behandelaar, maar ook overbetrokkenheid
• De neurobiologische grondslagen van dissociatieve stoornissen, de wetenschappelijke onderbouwing hiervan en de implicaties voor de klinische praktijk, met specifieke aandacht voor stabilisatie, regulatie en interne samenwerking in fase 1 van de behandeling
• Kennismaken met en omgaan met een specifieke vorm van vroegkinderlijke traumatisering: georganiseerd en/of ritueel misbruik