blog
5 april 2019

'Waarom ik nog steeds mijn verhaal deel?'

Toon Walravens kreeg recent de vraag waarom hij nog steeds zijn verhaal deelt. In deze blog geeft hij het antwoord.

Afgelopen week vroeg iemand mij waarom ik in mijn positie nog steeds op allerlei podia mijn verhaal over mijn jeugd vertel. Dat is toch pijnlijk? Ik antwoordde dat ik met mijn verhaal hoop tot steun te zijn voor mensen die stil zijn gevallen of dreigen stil te vallen. Al is het maar voor één persoon, dan maakt mij dit al blij.​​​​​​​

​​​​​​​Al sta je nog zo dichtbij. Als je stil blijft staan, kom je niet dichterbij.

Dat ik niet verder leek te komen, was wat seksueel misbruik, geestelijke en lichamelijke verwaarlozing aan gevoelens bij me achterlieten. Het creëerde een kluwen van emotionele ontsnappingsroutes om maar niet te hoeven voelen, maar waar ik uiteindelijk in verstrikt raakte.
 
Wat het met je doet als jong mens? Het knaagt, vreet, sluimert en vernietigt de relatie met jezelf en je omgeving. Het ondermijnt elke andere relatie of vertrouwensband die je aan wil gaan in het leven. Terwijl dát juist is waar het leven uit bestaat, wat we als mens heel de dag door doen; relaties aangaan, betekenis zoeken, vertrouwen aanleggen, van oppervlakkig tot wat serieuzer en zeer diep intens.

Hoe vind je de woorden voor iets dat door je hele lichaam verwrongen zit?

Toon Walravens

De weg terug naar het gevoel

Ik kon niet over mijn gevoelens praten. Dat had ik ook niet geleerd. Wanneer, waar, met wie, hoe en waarom doe je zoiets? Hoe moet je woorden vinden voor iets dat zo ongemakkelijk voelt en door heel je lichaam verwrongen zit? Van de ochtend tot in de avond kom je jezelf tegen. Het is een weg die mij leidde langs de heftige kanten van mijn gevoelsleven. Ondertussen namen de problemen op alle levensvlakken toe. Ja, ik kende zelf een nare en harde jeugd. In mijn boek ‘Toon W. is hersteld’ schreef ik er uitvoerig over.

Wat volgde is een lange en moeizame weg die gekenmerkt werd door vele terugslagen. Maar, deze route bracht mij uiteindelijk wel waar ik nu ben en die route laat ook zien dat ik, met name met behulp van (lieve en professionele) mensen en intensieve trauma-ondersteuning, mijn (psychiatrische) problemen onder controle heb weten te krijgen. Dit alles heeft mij enorm geholpen in mijn zoektocht van het leren leven, voelen en aangaan, huiveren en verwonderen, afzien en opkijken en heeft mij stapje voor stapje elke dag weer wat doen groeien. Op weg naar stabiliteit, een nieuw en gevoelsvoller leven.​

Elke dag een beetje meer littekenweefsel en minder pijn

Het voorzichtige herstel, dat mogelijk is, maar soms zover weg lijkt, maakt dat ik mijn verhaal nog steeds meer dan de moeite waard vind om te vertellen. Omdat het anderen mogelijk het kleine beetje hoop geeft, waar zij naar zuchten. In mijn boek is dat natuurlijk al gebeurd, maar ook na het verschijnen van mijn boek, heb ik me verder ontwikkeld. Het delen van mijn verhaal heelt nog steeds de diepere wonden en zo ontstaat elke dag een beetje meer littekenweefsel.
 
Bovendien, heeft het gesproken woord een groots bereik. In elk verhaal zit een emotie, die gezien, gehoord en gevoeld mag worden. Door met elkaar te delen, leren we de wereld een beetje te herstellen. Ik heb enorm bewondering en waardering voor mensen die hun verhaal vertellen, maar ook bewondering en waardering voor mensen die het niet doen. Omdat het beide moeilijk is en ieder zijn unieke weg kiest om met zijn of haar verhaal te leven.​​​​​​​

​​​​​​​
Menselijk medegevoel als mijn drive

Ik ben ervan overtuigd dat verhalen inzicht, kracht en hoop bieden aan (jonge) mensen met een vergelijkbaar verhaal. Maar zeker ook voor hen die met verbazing luisteren, omdat dit soort verhalen (gelukkig) ver van hen af staan. Ik realiseer mij ook dat het mensen aan het denken kan zetten die in het achterland van mijn verhaal betrokken zijn zoals: justitie, ggz, gemeentemedewerkers, familie en slachtoffers.
 
Tegenwoordig gebruik ik mijn nederigheid, present zijn en menselijk medegevoel, alertheid, mijn geweten, tegenwoordigheid van geest en beslisvaardigheid, waar nodig om de rechten van elk kind in acht te nemen en te beschermen. Dat is mijn drive en ik ga tot het uiterste!
 
De weg die ikzelf bewandeld heb, is de weg van onmacht naar kracht, van hopeloosheid richting hoop en van een ijzeren wil en doorzetting om het leven glans te geven. Om de relatie met mezelf en anderen op orde te krijgen, om de wereld een klein beetje mooier te maken. Want, zoals Professor Andries Baart zegt: ‘presentie is een relatiegestuurde aangelegenheid’.

Toon Walravens

Toon Walravens

Hoofdopleider en manager opleidingen SRH/Strengths