Psychodiagnostiek bij het zeer jonge kind (0-6 jarige) (B1280)

Het onderzoek van (zeer) jonge kinderen vraagt een eigen deskundigheid. Kennis over de ontwikkelingsstadia in deze leeftijdsfase is van belang. Bij de diagnostiek van het jonge kind gaan we uit van de visie dat de relatie tussen ouders en hun (ongeboren) kind in de behandeling centraal staat, ook wanneer problemen hoofdzakelijk hun oorsprong lijken te hebben bij het kind (ontwikkelingsstoornis) of de ouder (psychische problemen van de ouder). De aard van vroege interacties tussen baby en ouders blijkt in hoge mate de manier te beïnvloeden waarop genetische en constitutionele factoren in het gedrag en de ontwikkeling tot uiting komen.
Door de toenemende kennis en ervaring op het gebied van o.a. de ontwikkelingsneurologie, infantpsychiatrie en ontwikkelingspsychopathologie wordt het belang van vroegtijdige onderkenning en behandeling steeds duidelijker. De vragen op het gebied van diagnostiek, classificatie en indicatiestelling bij het (zeer) jonge kind nemen toe. Psychodiagnostiek van kind en systeem worden daarmee belangrijke taken. Het onderzoek van de psycholoog of (ortho)pedagoog zal steeds deel uitmaken van een multidiscipliniare samenwerking.
Concept, design, realisatie, hosting en onderhoud door Stenvers Online.